Wanneer dromen moeten wordt

posted in: blog | 0

Wanneer dromen moeten wordt, wanneer je het gevoel hebt te falen als ze niet uitkomen, zijn het dan nog onze dromen?

Het is een hele tegenstrijdigheid. We moeten vaak zoveel, mensen rondom ons lijken te ONT-moeten. Op zoek naar rust, naar wie we echt zijn, waar we naar toe willen en wat dan onze diepste dromen zijn.

Het is vaak een heel proces, een proces van pijn en vreugde van vallen en opstaan, vooraleer we een blik kunnen of durven werpen op onze dromen.

Want hoe moet je nu opeens zelf gaan weten wat jij nodig hebt en wil, als iedereen dit altijd voor jou heeft ingevuld? En wat voor zin heeft het om te dromen als we toch in realiteit de droom niet kunnen verwezenlijken? Besparen we ons de pijn? Zoveel belemmeringen om niet te dromen.

Ik mocht van mezelf dromen. Ik voelde het met heel mijn hebben en houden dat alles wat ik op dat moment tegenkwam dat dat mijn missie, mijn droom, mijn weg was. Het was een prachtig en tegelijk heel confronterend moment. Beseffen dat ik het heft nu zelf in handen had om die dromen stuk voor stuk waar te maken, was best een uitdaging. Nu ja nog steeds. En net als de weg naar dromen is de weg naar je dromen realiseren een weg van vallen en opstaan. Van aha momenten, van wow momenten en een positieve flow, van veel goesting, van hopen energie en van even stilstaan, van vragen of het dit nu is en twijfels van beseffen dat je misschien toch nu van koers zou kunnen veranderen en daar, daar ligt misschien het meest waardevolle inzicht.

Want als ook je droom, je doel, een moeten wordt en je niet meer kan genieten van de weg die je gaat. Als je enkel deze weg bewandelt omdat je een andere weg niet kan of niet wil zien omdat hij in je hoofd onbewandelbaar is, heb je dan nog echt een keuze? Is het dan nog vrijheid? Ben je dan nog aan het dromen? Heb je jezelf dan geen nieuw moeten opgelegd. 1001 gedachten die je weerhouden van koers te veranderen. Wat gaan de anderen zeggen, een zoveelste falen. Wel ik sta op dat punt, waar ik aanvoel dat mijn droom plots iets geworden was wat voor mij geen keuze meer was.

Ik zou en moest deze weg wandelen naar mijn eindbestemming. Liefst per vliegtuig, lekker snel en zonder hindernissen. Andere wegen waren geen optie wegens te moeilijk, te pijnlijk, te traag en god weet welke reden mijn hoofd nog aannam. En zo beperkte ik mezelf om te genieten van de weg naar mijn droom. Zo maakte ik mijn droom, mijn vrijheid, datgene mij gelukkig maakte naar iets dat moest. Iets waar ik geen keuze had, iets waar ik het deed omdat ik geen andere opties meer zag en net dat maakte dat ik mezelf vond falen. Wat een druk op mijn schouders. Van ont-moeten naar moeten. Van genieten naar stress. Zoveel beperkende gedachten, want ik kon nu toch niet gaan zeggen dat ik een andere weg zou gaan inslaan. Dat mijn droom nieuwe wendingen kreeg?

Mijn hoofd had de pijn en angst voor die andere weg veel erger gemaakt dan hij was en daar hoorde alle negatieve emoties bij. Het koste lef en moed om terug te gaan kijken want mijn hoofd had de pijn en de gevolgen al ingevuld.

Maar was de essentie dan niet om je eigen dromen te leven. Om net te doen datgene goed voelt. Mag je jezelf dan geen ruimte geven om nieuwe keuzes te maken en die routes die eerst zo onhaalbaar leken nu terug te overwegen? Mag je jezelf dan terug ont-moeten? Echt gaan dromen en die dromen na gaan? Mag je het vuur terug voelen? De fonkel in je ogen laten ontstaan? Mag je al die beperkende gedachten over boord gooien, laten smelten als sneeuw voor de zon? Mag je terug je dromen voelen, horen, schilderen, spelen en beleven?

En jij welke gedachten beperken jou? Waar droom jij ECHT van?