Wat is het echte probleem?

posted in: blog | 0

Ik kwam laatst volgende quote tegen:

Het probleem, is vaak niet het probleem. Het is het probleem dat je met het probleem hebt dat het probleem is. Een mooie om bij stil te staan.
Wat is het echte probleem? Er gebeurd iets, het gaat niet voor de wind, we komen voor keuzes te staan, moeilijkheden, wegversperringen. Het enige wat we zien is de berg die we op moeten. We staan beneden en zien een immense hoogte die we op moeten klimmen. Een immens probleem. Handen in het haar. Vaak beginnen we er niet eens aan. We draaien ons weg van de keuze, het probleem of althans dat proberen we.

Tot op het punt dat we er niet naast kunnen. We hebben een keuze te maken, een stap te zetten. Ondertussen is die berg in ons hoofd drie keer zo groot als ze in werkelijkheid is. We hebben er immers al uren over liggen piekeren. Het probleem uitvergroot. We denken, piekeren, zoeken naar een weg om het probleem aan te pakken zonder al te veel “pijn” of “moeite”.

We zien twee dingen over het hoofd. De tocht en de dingen die je op je tocht tegenkomt kunnen ook heel erg mooi zijn. Misschien ben je wel niet zo snel vermoeid, misschien geeft het je zelfs wel energie. Wie heeft je ooit verteld hoe het zal zijn om een stap vooruit te zetten? Een keuze te maken? te springen… Wie heeft je ooit verteld dat het abnormaal is om vermoeidheid te voelen, om pijn te hebben? Wie heeft je ooit verteld dat je die berg alleen moet beklimmen? We zijn soms al moe voor we eraan beginnen, want al het piekeren heeft ons misschien wel meer energie gekost dan de tocht zelf.

Ohja, er was nog een tweede iets dat we over het hoofd zien… Heb jij enig idee, hoe het is achter die berg? Hoe je je zal voelen nadat je de stap hebt gezet of nadat je een beslissing genomen hebt? Heb je enig idee hoe je je voelt als je aan de top van de berg staat? Nee, uren liggen denken, maar die gedachte komt niet in ons op. Of het komt wel in ons op, MAAR….

Er is alleszins iets wat maakt dat je nu voor die keuze staat. De situatie die zich nu voordoet is niet de situatie die je wil. Soms is de situatie zelfs ondraaglijk. Je wil niet blijven waar je bent, want daar is het niet fijn, zit er pijn en verdriet en is het onmogelijk om dit een leven lang vol te houden. Toch is er iets in je hoofd dat zegt dat er iets bestaat dat nog erger is, namelijk beginnen aan die ene bergtocht die wel eens zwaar zou kunnen zijn en pijnlijk….

Vaak is het probleem niet de berg beklimmen, maar wel het idee dat je hebt over hoe zwaar het wel zou kunnen zijn. Vaak is het probleem niet de keuze die je te maken hebt of de stap die je mag zetten. Het probleem zijn de talloze gedachten die ons hoofd invult over wat er allemaal zou kunnen gebeuren als je die stap zet en over hoe de omgeving hier dan op zou reageren.

En jij? Ben jij bereid om echt te gaan kijken naar welke stap je te zetten hebt? Naar welke stappen je graag wil zetten en wat jij nodig hebt om dit te kunnen doen?