Wat een mindfuck

posted in: Geen categorie | 0

Zou ik hardleers zijn?

Oh god, ik lees al dagen berichten over het luisteren
naar het gefluister van je lijf, om het niet te moeten horen schreeuwen.

Het schreeuwde en mijn hoofd schreeuwde er bovenuit.
Ik zat vast, rotsvast en alles wat er rondom me werd gezegd
I knew it all but….

Het kwam niet binnen, mocht niet binnen komen.
Woede, fustratie, boosheid op mezelf omdat ik hier zolang in bleef hangen.
1 dag ok, 2 dagen ja, maar toch geen hele week…
of laat staan een tweede week…

Voelend dat ik te veel focus had op wat niet was in plaats van wat is,
Voelend dat ik mocht mezelf toestaan op de vreugde het zonlicht toe te laten
Voelend dat ik nu de beweging mocht maken van het oude naar het nieuwe
van de pijn, naar de joy…

Stond ik verbouwereerd, elke vezel in mij bleef staan.
Diep vanbinnen wou ik zo graag die stap zetten…

Te hard, omdat dat was wat er van me verwacht werd, wat het goede zou zijn.
Kwaad op mezelf omdat ik het geratel van mijn hoofd toeliet en toch maar bleef staan.

Hang maar lekker het slachtoffer uit ja….
Blijf maar staan, dan mis je die trein ook…
en zo ging het nog even door.

Veel MOETjes en een voortdurende strijd.
Die ging ik voeren.
Zo boos om een stuk van mezelf die ik niet meer wou zijn
maar duidelijk nog aanwezig was.

Dat slachtofferschap, dat vechtende, dat niet happy stuk
dat stuk dat enkel lage vibratie met zich mee bracht…

Na anderhalve week mocht de woede breken.
Met de handen in het haar, niet meer wetend wat ik nog
moest vragen aan het universum, niet meer durven affirmeren
want wat in godsnaam moest ik vragen om het goed te laten komen
zie je de kramp, ongelooflijk

Ik had het nochtans onlangs gehad over de kramp en hoe je
zo gefocust kon zijn op wat niet is en je zo graag wil
of op wat je niet meer wil ipv wat je wel wil…

Huilend stak ik mijn monoloog af, ratelde ik maar door
dat ik het niet meer wist, het niet meer zag, dat ik enkel nog kon zien
wie ik niet meer wou zijn en niet wie dan wel…

Tot het ratelen, de strijd, plaats mocht maken voor de tranen.
Het besef waar ik zo bang voor was…
waar ik tegen vocht….

De angst om niet in een afgrond te vallen waarvan ik niet wist
hoe diep deze kon gaan, waar hij zou stoppen
hoe ik er überhaupt uit zou komen

En dan was er leegte, een ongelooflijke leegte
geen pijnlijke leegte eerder een last die viel
omdat ik niet meer moest vechten en gewoon mocht zijn.

Het pijnlijk besef dat ik mezelf had wijsgemaakt
non stop happy te moeten zijn, succesvol in alles
om ok te zijn, geliefd.

En daar kwam ik weer op die kern
de kern van bestaansrecht, er mogen zijn,
je plek mogen innemen

EN van zelfwaarde, jij bent fantastisch
zoals je bent,
ook MET je schaduwkanten…

Oh god wat een les

grappig wel hoe dat gaat,
want nu de strijd mocht stoppen
de leegte, de angst mocht zijn
nu ik niemand meer moest zijn
buiten gewoon heerlijk me myself and i

stroomde de tekens waar ik zo
naar verlangde toen ik het niet meer wist
toen ik ging visualiseren en vragen

En zo gaat dat dan…
iets met eerst heb je te geloven en dan te zien

nu is er plaats voor verdriet, angst
voor de schaduwkant voor de leegte
plaats en ruimte om te durven kijken
om te durven verbinden

Ademruimte

Om te ZIJN

Dankbaar om de rust en de ruimte die de leegte me geeft
te mogen voelen

Om de balast van het strijden die wegvalt

Om nog eens te mogen ervaren,
wat ik van al die vrouwen vraag die de transformatie aangaan
van hun WIJSheden, hun weten, om te zetten in het leven

Om full force te gaan ook al is dat met een bang hartje
besloot ik deze blog te schrijven

Opdat ik al die vrouwen nog eens wil laten zien
en voelen, dat ook deze struggle erbij hoort

Dat ook al “weten” we zoveel, het niet altijd leven
In mijn fbgroep: zielsvrouwen wil ik iedereen
die dit erkent en op zoek is naar die verbinding
met zichzelf en de ander

Die wel wat veiligheid en reminders kan gebruiken
de nodige triggers en inspiratie.
Opdat we al die kennis, nog eens kunnen laten binnenkomen
en omzetten naar WIJSheden die we als vrouw kunnen leven.