Intenz gelukkig leven, een keuze?!

posted in: blog | 0

Het begon zondag ochtend. Mijn woede getriggerd door onze zoon.
Ik hoorde mezelf brullen. Ik zag mijn acties. Vond het afschuwelijk en kreeg het niet gestopt.
hoorde mezelf roepen: dank u om mijn dag te verpesten. Ja, dat had ik werkelijk gezegd.
Me zeer bewust van de impact op hem.

De tranen rollen bij het schrijven van deze regels, woede maakt plaats voor verdriet
en vooral heel veel schaamte en schuld.

Ook al zijn deze emoties gewoon één pot nat, één vibratie.
Niet de eerste keer dat dit me overkomt, dit gevoel.
Een gevoel van zwaar te kort als mama.
Mijn energie pijl – 10. Ik was leeg op, als er zoiets bestond als een mama burn – out
dan denk ik dat ik er bijna ééntje heb.

Nadat de rust terug keerde, werd de stilte doorbroken: sorry mama, dat ik je dag verpest heb.
Opdat moment brak er iets binnen in mij. Schat, dat heb je niet…
Een verbindende knuffel en een lang gesprek later was ik op.

Me vervolgens bij elkaar willen rapen voor mijn 2 kleuters, om hun die aandacht te geven,
om een goeie mama te zijn, maar ik was te op. Ik kon niet.
Boos op mezelf omdat zelfs dat me niet lukt.
Picture perfect in mijn hoofd, veel MOET-jes en veel teleurstelling.
Vooral in mezelf.

Tranen vanbinnen. Tranen om ik die nu vlucht in de gsm.
Tranen omdat ik wel energie heb om te ondernemen, maar niet voor hun als mama.
Tranen om hun en welk gevoel dat hun moet geven.
Tranen om de invulling die ik er aan gaf voor hun.
Te kort…

Te kort kruist mijn leven.

De echte trigger:
een dagje shoppen de dag ervoor. Kijken in de spiegel.
Voelen dat ik weer een kleding maat groter nodig heb.

Twijfel of ik dit hier nu zo wel kan neerpoten,
maar ja dat kan, want ik wil geen picture perfect neerzetten
ben geen goeroe, geen alwetende god.
Ik ben een mens van vlees en bloed,
Evy, vrouw, mama, partner, dochter en nog zoveel meer.

Plots begon ik een balans op te maken, realistisch gezien (laten we de cijfers eens boven halen), van waar ik stond in mijn leven.

De cijfers op de verschillende domeinen van mijn leven voelde te beschamend om te delen. Waar was ik ,die eerlijkheid, verloren. Waar was ik vergeten in de spiegel te kijken?

Hoe kon ik me nu zo voelen. Leefde ik dan toch in een soort bubbel,
Als coach gaat het me voor de wind, voelt het fijn, goed, zalig,
kan ik me zo dankbaar voelen. Ik ga mijn eigen processen, geniet tussen de tranen heen
maar als ondernemer, als mama, als vrouw,…

Plots dat pijnlijk herkenbare gevoel van al die ballen in de lucht houden.
Ik hoorde plots mijn eigen woorden: “liefje, niet alles hoeft een strijd te zijn hoor”.
Nu lijkt het wel of je non stop moet “werken”.

Zelfs bij het schrijven van deze tekst, voel ik zowel de struggle die ik ging
als mijn slachtofferschap waar ik me opnieuw in heb gezet.
Waar zijn nu de ease en de flow?

Ik hoor mezelf zeggen hoe deugd het doet en hoe dankbaar ik ben om dit tenminste met haar te mogen delen.
zo open en eerlijk en tja…. Kwetsbaar.

Een last van mijn schouders dat ik dit gewoon mocht delen,
zonder een oordeel…
Zonder het oordeel dat ik vooral over mezelf had.

Want ja, uiteraard is dit geen sprookje
dit is mijn leven en dat eindigt gewoon altijd goed,
anders is het niet het eind.

Oh ja dat geloof ik echt.
Want zelfs in mijn klaagzang naar haar, in mijn kwetsbaarheid in mijn zijn
zelfs in mijn gevoel van wanhoop, van het gevoel alle ballen in de lucht te willen houden,
van ongelooflijk veel angst dat ik zou crashen als ik 1 bal niet in de lucht hield.

Zelfs In mijn betoog dat als tenminste 1 ding keigoed zou gaan de rest wel vanzelf ging
besefte ik dat ik in #alsdan denken deed.
Herkende ik mijn oude patronen en voelde ik diep vanbinnen dat dit niet meer klopt bij mij.

Ik gaf het strijden op en gaf mijn verdriet, mijn woede, mijn schaamte, mijn schuld
de kans om daar te zijn, niet groter of niet kleiner.
Het verhaal liet ik los,…

Mijn hoofd had hard genoeg gewerkt. Ik had hard genoeg gewerkt.
Het mocht nu rusten en ZIJN. De dingen die het me bracht neem ik met me mee.

En dat is waarom ik dit nu oprecht heel kwetsbaar deel.
Ook al zijn er 1000 stemmetjes en de vraag hoe kwetsbaar ik mag zijn vooraleer ik mijn
geloofwaardigheid als coach verlies.

Want vroeger geloofde ik mijn eigen betoog, was ik hard voor mezelf, verloof ik mezelf in schuld en slachtoffer en kwam ik niet vooruit. Geloofde ik hetgeen ik hierboven schreef.
In alle ballen in de lucht houden en liefst zo perfect mogelijk.
Ik liet me meeslepen in zwart wit en werd bang van de pijnlijke diepte die dit met zich meebracht.

Nu kost het me geen dagen of weken , voel ik heel snel als ik in denken ga, in vechten of vluchten.
Ik ben niet langer mijn emotie en kan mijn verhaal het verhaal laten.
Ik heb nu nog steeds verdriet, angst, woede en al die emoties. Ik ga nog steeds op de vlucht en soms ook in gevecht maar nu is het op elk moment een bewuste keuze.
Nu hoofd mijn hoofd geen overuren te kloppen om daar van alles van te vinden.

En net dat wens ik ook jou…
dat jij een keuze mag maken,
mag verzachten naar jezelf,
dat je mag voelen alles wat is,
de strijdbijl begraven,
voluit mag leven
intenz gelukkig met jezelf
en daar horen ook de tranen en de twijfels bij…

en net toen ik in mijn schrijven van deze blog kwam op een overgang
naar het positiever stuk hoorde ik dit liedje uit mijn lijst:

Gentle with myself van karen ducker
en zo mag het zijn… kloppend….

Liefs
Evy